Żeby nie było, że to jest stricte anty-żymiański wątek to pragnę również wkleić link oraz skrótowe omówienie Raportu Van Pelt-a.
Raport zrobiony na użytek określonego procesu, pokazuje fakty, które są również skrzętnie pomijane lub zakłamywane w historii kreowanej przez żymian zainteresowanych niekończącymi się reparacjami i ciągłym rozszerzaniem zakresu winnych.
https://www.hdot.org/vanpelt/
Czego dotyczy The Van Pelt Report
The Van Pelt Report, autorstwa Roberta Jana van Pelta (profesora architektury i historyka, specjalisty od Auschwitz), to raport ekspercki przygotowany w 1999 roku na potrzeby procesu sądowego Irving v. Penguin Books Ltd and Deborah E. Lipstadt. Proces ten dotyczył oskarżenia o zniesławienie, w którym historyk David Irving pozwał Deborah Lipstadt za nazwanie go negacjonistą Holocaustu. Raport skupia się na refutacji twierdzeń Irvinga i innych negacjonistów Holocaustu, w szczególności dotyczących Auschwitz jako obozu koncentracyjnego i zagłady. Van Pelt analizuje dowody historyczne, architektoniczne i forensyczne, aby udowodnić, że Auschwitz był centralnym miejscem systematycznej eksterminacji Żydów podczas Holocaustu, w tym istnienie komór gazowych i krematoriów służących do masowych mordów. Dokument powstał na podstawie badań van Pelta od 1989 roku, w tym wizyt w Auschwitz, analizy archiwów i blueprintów.
Raport odpowiada na 10 kluczowych pytań dotyczących dowodów na komory gazowe, ich systematyczne użycie, liczby ofiar oraz powiązań Irvinga z ruchem negacjonistycznym. Podkreśla, że Auschwitz ewoluował z obozu pracy dla Polaków (1940) w miejsce masowej eksterminacji (od 1941/1942), integrując elementy nowoczesnej architektury z mechanizmami ludobójstwa.
Treść raportu
Raport jest podzielony na wprowadzenie, pięć części oraz wnioski, z tematycznym i chronologicznym układem. Źródła opierają się na pierwotnych dowodach (dokumenty, zeznania, blueprinty z archiwów w Oświęcimiu, Moskwie i Koblenz) oraz hierarchii wiarygodności: świadkowie naoczni, wyznania sprawców, badania forensyczne i archiwa.
Część 1: Historia Auschwitz: Opisuje ewolucję obozu od zakładu pracy przymusowej (dla Polaków, później sowieckich jeńców) do centrum “Ostatecznego Rozwiązania” (Endlösung). Podkreśla 10 funkcji obozu, w tym selekcje Żydów (tylko 10-20% zdolnych do pracy przetrwało wstępną selekcję; reszta – dzieci, starsi, chorzy – kierowani do gazowania). Od 1942 roku bunkry I i II (przerobione stodoły) służyły do gazowania, a krematoria II-V (zbudowane przez firmę Topf & Sons) integrowały komory gazowe z piecami kremacyjnymi. Auschwitz symbolizuje nowoczesne, anonimowe ludobójstwo, niszczące ciągłość żydowskiej kultury.
Część 2: Dowody: Przedstawia zbieżność dowodów z niezależnych źródeł (ucieczki więźniów, relacje podziemne, przechwyty brytyjskie, raporty Vrba-Wetzlera z 1944). Szacuje liczbę ofiar na ok. 1-1,1 miliona (głównie Żydzi, ale też Polacy, Romowie, jeńcy sowieccy; 865 tys. niezarejestrowanych gazowanych po przyjeździe). Omawia podwójną rolę obozu (praca przymusowa + eksterminacja), zeznania sprawców (np. Rudolf Höss: 2,5 mln gazowanych) i badania powojenne (komisje sowiecka i polska z 1945-1946: pozostałości cyjanowodoru, stosy kości, 820 tys. butów).
Część 3: Dokumenty: Analizuje ocalałe archiwa (wiele zniszczone przez SS), w tym blueprinty krematoriów (np. list Bischoffa z 29 stycznia 1943 o “Vergasungskeller” – piwnicy gazowej), rachunki za Zyklon B, patenty Topf & Sons na piece (pojemność do 4756 ciał/dzień oficjalnie, do 12 tys. z dołami). Euphemizmy jak “Sonderbehandlung” (specjalne traktowanie) oznaczają gazowanie. Dokumenty potwierdzają modyfikacje: niska pojemność morgów przy wysokiej spalarni, wentylacja (wentylatory 7 KM do usuwania gazu w 20 min), kolumny z siatki drucianej do wsypywania Zyklon B.
Część 4: Negacjonizm: Krytykuje taktyki negacjonistów (np. Robert Faurisson: “komory nie działały”; Fred Leuchter: brak pozostałości cyjanowodoru z powodu błędnych próbek; Arthur Butz: “podwójna interpretacja”). Refutuje argumenty jak “komory to schrony przeciwlotnicze” (brak odpowiednich wyjść) czy “basen pływacki dowodzi dobrobytu” (tylko dla SS). Omawia pseudonaukę (Leuchter Report: ignoruje wentylację, niskie stężenia do zabijania ludzi vs. wszy).
Część 5: Irving: Dokumentuje powiązania Irvinga z negacjonistami (Faurisson, Ernst Zündel, Leuchter), publikację Leuchter Report (1988), zmiany taktyki (od minimalizacji do pełnego zaprzeczenia po 1996) i fałszowania źródeł (np. selektywne cytaty z Norymbergi, pomijanie zeznań Eichmanna o 4-5 mln ofiar).
Płynące z niego konkluzje
Raport konkluduje, że dowody na komory gazowe i systematyczną eksterminację w Auschwitz osiągają “moralną pewność” dzięki zbieżności źródeł (dokumenty, zeznania, forensyka). Potwierdza, że Auschwitz był największym obozem zagłady Holocaustu, gdzie zamordowano ok. 1 milion Żydów (głównie gazem w 1942-1944), z pojemnością krematoriów do 8-12 tys. ciał/dzień (w tym doły spaleniskowe podczas akcji węgierskiej 1944). Refutuje twierdzenia Irvinga (np. brak gazowań, ofiary tylko 100 tys. z epidemii) jako manipulacje i pseudonaukę. Van Pelt podkreśla, że negacjonizm to nie debata historyczna, lecz ideologiczna dezinformacja, a Auschwitz symbolizuje państwowe ludobójstwo. Raport przyczynił się do wyroku sądu (2000), uznającego Irvinga za negacjonistę Holocaustu i antysemitę.
