Żeby nie było. Czysto hipotetycznie pytam. W rodzinie, ale swojej własnej lepiej? Zdecydowali byście się raz jeszcze, czy wybrali samotność? Dzieci, w jakim wieku najbardziej martwiliście się o nie? Jako niemowlę, przedszkole, dorosłe? No dobra, ja tam mam w dupie poprawność polityczną, kłóciliście się z dziećmi i biliście z nimi, a one z Wami?Wyzywały Was itp. Serio tak serio pytam. Podobno to niezły szok dla rodzica. Wywiadówki, szkoła i edukacja. Stresik czy lighcik? W razie kłopotów stawaliscie po ich stronie? Jeżeli sa już dorosłe to jesteście z nich dumni? Przekazaliscie im to co chcieliście? Edukacja i wydatki, inwestowaliście w dzieci? A i nie piszemy o swoich rodzicach, tylko o dzieciach, jeżeli ktoś ma rodzinę swoją własną. Zapraszam na “niedzielny obiadek”😁

Zdecydowałbym się raz jeszcze, mimo że rodzina nie przetrwała w pierwotnym składzie. W sensie, zdecydowałbym się wtedy, bo teraz raczej nie chciałoby mi się ponownie. To nie jest takie proste, bo zmartwienia towarzyszą każdemu etapowi. Kiedyś chodziło o to by dziecko nie wylało na siebie wrzątku, nie spadło że schodów, teraz chodzi bardziej o podejmowanie przez nie dobrych, samodzielnych decyzji. Ale jedne i drugie zmartwienia to nie jest coś, co spędzałoby sen z powiek. Jedne z najcięższych chwil, to kiedy córka złamała rękę z przemieszczeniem kiedy była malutka i kiedy syna mocno pobił kolega w przedszkolu (3 lata). Sytuacja tak kuriozalna, że aż nie do uwierzenia. To takie momenty, kiedy Twoje dziecko jest bezbronne i cierpi, bo np choruje a Ty nie umiesz mu pomóc, czasu nie cofniesz, są najtrudniejsze. No ale to element rodzicielstwa i zamartwianie się tym na zapas może jedynie sprawić, że rodzice będzie nadopiekuńczy. Z córką kiedyś miałem tak ciężki rok, że kilka następnych się po tym zbierałem. Ona w wieku buntu i nie umiejąca się pogodzić z decyzjami dorosłych, ja mocno impulsywny i porywczy, nie umiejący odpuścić. Nie biłem swoich dzieci, ale czasem aż dym szedł z uszu. Czasem sobie żartuję, że uważam za swój osobisty sukces, że nie udusiłem😉 Młody dopiero wchodzi w ten wiek, ale wierzę że doświadczenie i być może jakaś kropla mądrości więcej niż wtedy spowodują, że ogarnę lepiej. Z młodą był jeszcze ten problem, że była perfekcyjnym lustrem dla mnie, co było czasem fchooj niewygodne. Luz. Młoda ogarniała dobrze sama, młodego trzeba pilnować ale bez jakiejś dużej spiny. Tak, ale to nie oznacza zgody na wszystko i w każdym przypadku. Dumni? Nie użyłbym takiego słowa, bo nie przypisuję sobie zasług za całokształt ich zachowania. Wiem że trochę ich mam, ale w drugą stronę też, mogłem lepiej. Młoda pokazuje się jako mądra dziewczyna, która chce iść swoją drogą i wg własnego planu. Młody zresztą ma podobne podejście. Mają czasem fajne pomysły, co mi się podoba, ale podobnie w drugą stronę. Momentami wiem że chodzi tylko o to by pokazać mi że są niezależni, a czasem widzę w jak inny sposób ode mnie potrafią myśleć. Co na pewno jest fascynujące, to móc je obserwować i im towarzyszyć. Gadać to sobie można, dzieci zaś uczą się poprzez obserwację. Mam nadzieję że tak, a co sobie z tego wybiorą to już ich decyzje. Tak, ale bez szaleństw. Młoda nie miała większych wymagań, młody poza standardowymi rzeczami to opłaty w klubach i stowarzyszeniach sportowych, plus sprzęt. Ja się nigdy nie narzucałem ze swoimi pomysłami na dodatkowe zajęcia, pomagałem i pomagam w tym czego sami chcą próbować.

Ja Ojciec, problemy rodzicielskie i zakładanie swojego stada...

CampusExplorer

Żeby nie było. Czysto hipotetycznie pytam.

W rodzinie, ale swojej własnej lepiej? Zdecydowali byście się raz jeszcze, czy wybrali samotność?
Dzieci, w jakim wieku najbardziej martwiliście się o nie? Jako niemowlę, przedszkole, dorosłe?
No dobra, ja tam mam w dupie poprawność polityczną, kłóciliście się z dziećmi i biliście z nimi, a one z Wami?Wyzywały Was itp. Serio tak serio pytam. Podobno to niezły szok dla rodzica.
Wywiadówki, szkoła i edukacja. Stresik czy lighcik?
W razie kłopotów stawaliscie po ich stronie?
Jeżeli sa już dorosłe to jesteście z nich dumni?
Przekazaliscie im to co chcieliście?
Edukacja i wydatki, inwestowaliście w dzieci?

A i nie piszemy o swoich rodzicach, tylko o dzieciach, jeżeli ktoś ma rodzinę swoją własną.

Zapraszam na “niedzielny obiadek”😁

YO-l-ON

Zdecydowałbym się raz jeszcze, mimo że rodzina nie przetrwała w pierwotnym składzie.
W sensie, zdecydowałbym się wtedy, bo teraz raczej nie chciałoby mi się ponownie.
To nie jest takie proste, bo zmartwienia towarzyszą każdemu etapowi. Kiedyś chodziło o to by dziecko nie wylało na siebie wrzątku, nie spadło że schodów, teraz chodzi bardziej o podejmowanie przez nie dobrych, samodzielnych decyzji. Ale jedne i drugie zmartwienia to nie jest coś, co spędzałoby sen z powiek.
Jedne z najcięższych chwil, to kiedy córka złamała rękę z przemieszczeniem kiedy była malutka i kiedy syna mocno pobił kolega w przedszkolu (3 lata). Sytuacja tak kuriozalna, że aż nie do uwierzenia.
To takie momenty, kiedy Twoje dziecko jest bezbronne i cierpi, bo np choruje a Ty nie umiesz mu pomóc, czasu nie cofniesz, są najtrudniejsze. No ale to element rodzicielstwa i zamartwianie się tym na zapas może jedynie sprawić, że rodzice będzie nadopiekuńczy.
Z córką kiedyś miałem tak ciężki rok, że kilka następnych się po tym zbierałem. Ona w wieku buntu i nie umiejąca się pogodzić z decyzjami dorosłych, ja mocno impulsywny i porywczy, nie umiejący odpuścić.
Nie biłem swoich dzieci, ale czasem aż dym szedł z uszu.
Czasem sobie żartuję, że uważam za swój osobisty sukces, że nie udusiłem😉
Młody dopiero wchodzi w ten wiek, ale wierzę że doświadczenie i być może jakaś kropla mądrości więcej niż wtedy spowodują, że ogarnę lepiej.

Z młodą był jeszcze ten problem, że była perfekcyjnym lustrem dla mnie, co było czasem fchooj niewygodne.

Luz. Młoda ogarniała dobrze sama, młodego trzeba pilnować ale bez jakiejś dużej spiny.
Tak, ale to nie oznacza zgody na wszystko i w każdym przypadku.
Dumni? Nie użyłbym takiego słowa, bo nie przypisuję sobie zasług za całokształt ich zachowania. Wiem że trochę ich mam, ale w drugą stronę też, mogłem lepiej.
Młoda pokazuje się jako mądra dziewczyna, która chce iść swoją drogą i wg własnego planu. Młody zresztą ma podobne podejście.
Mają czasem fajne pomysły, co mi się podoba, ale podobnie w drugą stronę.
Momentami wiem że chodzi tylko o to by pokazać mi że są niezależni, a czasem widzę w jak inny sposób ode mnie potrafią myśleć.

Co na pewno jest fascynujące, to móc je obserwować i im towarzyszyć.

Gadać to sobie można, dzieci zaś uczą się poprzez obserwację. Mam nadzieję że tak, a co sobie z tego wybiorą to już ich decyzje.
Tak, ale bez szaleństw. Młoda nie miała większych wymagań, młody poza standardowymi rzeczami to opłaty w klubach i stowarzyszeniach sportowych, plus sprzęt.
Ja się nigdy nie narzucałem ze swoimi pomysłami na dodatkowe zajęcia, pomagałem i pomagam w tym czego sami chcą próbować.

Maggie

Nie mogę na razie odpowiedziec na resztę pytań, bo dopiero co moja Młoda ma 7 tygodni. 🤣

Nie żałuję, że Młoda jest, choć jest trudno.
Czekałam na nią 10 lat (brak dobrych warunków finansowych, a później - gdy zaczęły być lepsze pieniądze - niepłodność).

Dopiero teraz doceniam, że wychowałam się w rodzinie pracoholików (tych z wyboru i tych z konieczności).
Ta cecha obecnie pozwala mi ogarniać dom, różne sprawy tego dziwnego świata i przede wszystkim - zdrowie córy. Oczywiście jest to kosztem snu, a brak snu, to kredyt, którego nigdy się nie spłaci (odeśpi).

Moje obawy to jedynie to, by wrócić do sensownego życia zawodowego i żeby było mnie stać na to, by córka miała spokojną codzienność - mnie i jej ojca w jej życiu na co dzień, czy - w przypadku jej potencjalnych trudności - miała tworzone warunki, w których jej trudności nie będą dominowały jej życia.

Rodzicielstwo jest spoko, dla tych, którzy mają określone predyspozycje osobowościowe i wzorce.
Wywodzę się z bardzo licznego rodu, lubię dzieciaki, choć może noworodki to dla mnie abstrakt, ale nigdy nie chciałabym wrócić do etapu w życiu, w którym nie mam dzieci.
Może to też dlatego, że moja młodość nie była jakaś bujna w relacjach damsko-męskich, ba! raczej marna.

Dzieci są naprawdę spoko, jeśli masz dla nich czas, warunki i gdy ich naprawdę chcesz.