Co robię źle, że czuję się w tyle za innymi?

Tomassi

Oglądam sobie mecz. Trenerem wielkiego klubu piłkarskiego jest 40 latek…chłop osiąga w stosunkowo młodym wieku sukcesy…a gdzie ja w tym jestem…? Jestem kilka lat młodszy i czuje się źle…mam jakieś drobne sukcesy ale co złego w życiu zrobiłem że nie jestem na poziomie wyżej…ta myśl potrafi robić…

YO-l-ON

Tomassi Co robię źle?

Porównujesz się w taki sposób, żeby sobie dowalić.

To taki mechanizm, kiedy słabe poczucie wartości. Upewniasz się w nim i ugruntowujesz.
Bo pewnie nawet nie przyszło Ci do głowy że jest mnóstwo ludzi, którzy gorzej od Ciebie pokierowali swoim życiem, mają mnistwo problemów których Ty nie masz. Do nich się nie porównujesz.

To jest sposób myślenia, nie ma nic wspólnego z rzeczywistą sytuacją, bo jest bardzo wybiórczy i nie jest Twój.
Można go zmienić. To nie z Tobą jest coś nie tak, prawdopodobnie byłeś mocno krytykowany będąc dzieckiem i teraz sam to sobie robisz. Odtwarzasz wzorzec.
Trzeba się tego oduczyć, nauczyć wspierającego sposobu myślenia. Głowa do góry!

Imbryk

Tomassi mam jakieś drobne sukcesy ale co złego w życiu zrobiłem że nie jestem na poziomie wyżej

Każdy jest inny.
Ma inne tempo.
Inne kompetencje.
Inny poziom energii.
Męczy się szybciej, wolniej.

Co robisz źle?

A jakie masz cele?
Ile energii im poświęcasz?
Jak mierzysz, czy coś Ci się udało albo nie?
W czym w ogóle widzisz sens?
Jaką cenę zapłaciłeś?
Jaką chcesz zapłacić i za co?

I co mnie jakiś 40-latek trener obchodzi?

Tomassi nie jestem na poziomie wyżej…ta myśl potrafi robić…

Jakie masz definicje poziomów?
Kiedy jest wyżej?

To zmień myśl.
Niespodzianka: możesz sterować własnymi myślami.
Nie możesz przerwać ich potoku.
Ale możesz kierować skupieniem na nich.
I aktywnie tworzyć myśli we własnej głowie.

Tomassi mam jakieś drobne sukcesy

Jakie jest nastawienie do siebie?
Co znaczy sukces?
Kiedy jest drobny, a kiedy gruby?

A kiedy Ci powiem, że ja mam sukces, jeśli wstanę rano i mogę o własnych siłach chodzić i robić wszystko, bo jestem zdrowy?

Kiedyś sobie uzmysłowiłem, że każdy dzień powyżej poziomu ziemi już jest pięknym sukcesem.
A potem może być tylko lepiej.

Podsumowując cały mój post: odpowiednie myślenie o sobie zmieniło fizycznie na lepsze moją sytuację życiową.

Nieidealny

Tomassi a gdzie ja w tym jestem…?

To gdzie jesteś jest wypadkową tego gdzie byłeś + podjętych po drodze decyzji.

Przeszłości nie zmienisz, ale przyszłość nadal możesz.

Tomassi mam jakieś drobne sukcesy ale co złego w życiu zrobiłem że nie jestem na poziomie wyżej…

A co mogłeś zrobić?
Co nadal możesz zrobić?

Jaki masz na siebie plan na najbliższy rok? Pięć? Dziesięć?

Bez celu prędkość nie ma żadnego znaczenia.
Wiele osób zmierza szybko donikąd.

Kaja

Tomassi gdzie ja w tym jestem…?

To co opisujesz to taki moment, w którym głowa zaczyna porównywać Twoje życie do czyjejś „górnej półki” i wtedy nie trudno o spadek nastroju. Tylko że Ty widzisz czyjś efekt, a nie całą drogę, którą tam przeszedł.
Stąd pojawia się myśl: „powinienem być dalej”, ale ta myśl bardziej mówi o presji niż o rzeczywistości.

To nie znaczy, że robisz coś źle — raczej, że wpadłeś w porównywanie, które zabiera spokój

Themotha

Jak już się porownujesz to do siebie sprzed tygodnia, miesiąca czy roku a nie do ludzi którzy zaczynali z kompletnie innego poziomu. Poza tym widzisz tylko wycinek rzeczywistości i na jego podstawie się porownujesz. Ktoś może być wybitny w jakiejś dziedzinie a kolejnej może nie ogarniać

Imbryk

Baelish Magia podświadomości.

Podświadomość ma sporą moc, aby tak ogarniać Ci życie, jak chcesz. A raczej, jakie masz przekonania. To Autopilot.

Musisz mieć szczęście, ale szczęściu potem można pomóc. Np. mając mózg zajebiście skupiony i wyczulony na łapanie konkretnych okazji.

Nieidealny Moje afirmacje wygranej w euromilionach tego nie potwierdzają 🥲

Hihi. Kup los!!!
To zwykłe prawdopodobieństwo, uda się, albo nie. Nie możesz sterować czymś takim totalnie zewnętrznym.

Pytanie inne, czy naprawdę potrzebujesz 250.000.000 EUR tej wygranej i Twój mózg może ją przeprocesować.

Dobra, w gruncie rzeczy, wracam do mojego podsumowania:

Imbryk Podsumowując cały mój post: odpowiednie myślenie o sobie zmieniło fizycznie na lepsze moją sytuację życiową.

Szarak

Widzisz tylko to, co jest zewnątrz.

Jeśli ktoś ma spory sukces (nawet ten finansowy) to nie oznacza od razu, że jest super szczęśliwy w życiu.

Poznałem osoby co w młodym wieku już mają duże sukcesy - również tych z ,,dobrych" domów, ale psychicznie są zajechani często.
Ciągle presja i presja, załamania gdy coś nie wyszło - u niektórych już to się psychiatrykiem skończyło.

Kholin

Szarak

Słuchaj. Mam (a właściwie miałem) w pracy gościa, prawie 50 lat. Ma skrajnie niską samoocenę — do tego stopnia, że gdy pochwaliłem innego pracownika za umiejętności, reagował wręcz agresją. Zawsze najgłośniejszy, wszystkowiedzący — taka udawana pewność siebie. A jednak widać po nim, jak bardzo jest słaby w środku.

Ostatnio chwalił się, że odchodzi z pracy — poszedł po podwyżkę i jej nie dostał. Twierdził, że znalazł coś lepiej płatnego i łatwiejszego. Ostatecznie nic z tego nie wyszło i teraz chce wrócić z podkulonym ogonem. Wcześniej zmienił dział na taki, który mu odpowiadał (kierownik poszedł mu na rękę). A teraz? Albo bierze najgorszą opcję, albo nie wraca.

I zastanawiam się: co właściwie dzieje się w głowie takiego człowieka?

Więc nie ty jedyny. Napraw to, bo będziesz mial ciężko.

azagoth

Tomassi a Ty chcesz być trenerem?

Maggie

Mnie tam zawsze biorą takie rozkminy.
Taki konstrukt psychiczny, który ma oczywiste pochodzenie/przyczyny.

Dobrze analizując biografie ludzi z tzw.sukcesami (celebryci, popularni ludzie, specjaliści w danych branżach), to często idzie odkryć, że są to osoby, które mają po prostu branżowe pochodzenie/konotacje.
Wychowanie się w rodzinie, która ma codzienność osadzoną w danej dziedzinie dużooo wnosi do predyspozycji w życiu zawodowym.
Te wszystkie castingi… Komu by się chciało angażować w przesłuchiwanie setki osób z pełnym fokusem..

Kto miał styczność z agencjami modelek, ten wie, że jest w danym sezonie/roku kilka modelek, które reklamują co się da i są wszędzie ze swoimi buziami - od sieciowek, po ciut lepsze marki.
Te szczęściary po prostu powstają z tej przyczyny - na plan zdjęciowy wjeżdża asortyment od kilku firm, więc sesje zdjęciowe produktów, które ma na sobie, trwają do oporu. Na ciul zatrudniać 100 modelek, kilka ładnych buziek i hurtowe trzaskanie zdjęć, przy tym realizując ileś zamówień/kontraktów. Często też dziewczyny łapią dzięki temu różne kontakty, więc siłą rozpędu trafią do świata cwelebryckiego lub/i dostają gdzieś ciepłą posadkę. W sumie przewalona robota, bo obecnie masz AI, do tego Twoja twarz nie jest Twoja pod względem zarabiania hajsu, dużo napaleńców lub pojebów, co im zegarek za szybko chodzi, więc presja czasu jest duża.

Chyba największy szacunk należy okazać tym, którzy są pewnymi pionierami określonego sukcesu w swoich rodzinach, które to raczej mało na start dały lub nawet jedynie ciężaru dorzuciły.

Często określony sukces (nieruchomość, dobrze płatne stanowisko etc.), to praca kilku pokoleń. Przykład bambrów, którzy sprzedawają grunty po przodkach rolnikach, czy rzemieślników, którzy otworzyli pierwszy, mały biznes.

Często gęsto lepsza fucha, to wypadkowa wielu fuch w wielu branżach.

P.S.nie chciałabym być trenerem. 🤣

Szarak

Maggie

+1
Najważniejsza jest rodzina. Czyli to, na co wpływu nie mamy.
Rodzi się ktoś w patologii na Pradze, ojciec matkę napierdala, dzieciaki poznaje też z takiego środowiska.
To jest jest jedna kwestia. Dochodzi do tego genetyka. Inteligencja w sporym % jest dziedziczna + np. skłonność do uzależnień.
Nie są oni uczeni, jak regulować emocje, jak sobie pomóc.

Ostatnio na X dyskutowałem z laską co magisterkę z SGH zrobiła.
Mówiła, że zaradność najważniejsza itd.
Potem gdy się jej dopytało, to rodzina zadbała w 100% o jej przyszłość.
Od małego prywatne szkoły, potem najlepsze liceum, treningi z trenerami, korepetycje prywatne, stosowanie odpowiedniej diety, własny kąt.

Więc też niech tacy ludzie nie pierdola, że każdy tak może. Chuja może, choćby sobie flaki wypruł.

Jak się rodzisz w patoli, to zostaje ci robić w jakimś kołchozie najczęściej i żyjesz od 1 do 1.

Rozwiany

Szarak Jak się rodzisz w patoli, to zostaje ci robić w jakimś kołchozie najczęściej i żyjesz od 1 do 1.

Nie.
Śmiało można zostać średniakiem.
3 braci samotnej matki, każdy innego ojca.
1 złodziej
2 alkoholik
3 najmłodszy lekarz, z trudem bo wiadomo, ale skończył te studia

Szarak

Rozwiany

No to trzeba mieć wyjątkowe zaparcie.

Choć najczęstsza opcja w takich typowo Pato to złodziej/pijak/narkoman/alkoholik/recydywista.

Jeśli ja mam znajomego, co ma hmmm 28-29 lat? I pije cały czas, bije się, ląduje na okrągło na psychiatryku a matka problemu nie widzi?
To jest w chuj duży problem. Jego ojciec też alkoholikiem był a ten chłopak upada a matka ma zbyt niskie IQ i problemu nie widzi.
Sąsiadka moja miała syna alkoholika (w wieku 45 lat umarł) to tuż przed śmiercią mu wodke polewała żeby się napił.

Imbryk

Rozwiany Śmiało można zostać średniakiem.

Bycie średniakiem (zależy od definicji, ale) jest generalnie megazajebiste.

@Tomassi jakieś refleksje już Cię naszły?

Maggie

@Szarak
Masz połowiczną rację.

Ja, na podstawie mojego doświadczenia zawodowego, by nie uprawiać psychologicznego pierdololo (praca dla/z klientem premium po dzieciaki z bidula)…
Kluczem do bycia aż “średniakiem” będąc z marginesu społecznego, jest…

wzorzec
IQ
tzw. “szansa” w postaci jakiego miejsca pracy, olimpiady
czynnik osobowościowy (np.wysoki wskaźnik sumienności lub/i niski wskaźnik ugodowości)
Lojalność wobec tych, którzy więcej mogą załatwić

Czyli:
Masz dzieciaka, który jest bystry, nie ma jakiego ADHD, z natury jest sumienny, do tego polubił go w szkolnej ławce jaki dzieciak z dobrego domu, który go często zaprasza do siebie na obiad, to wtedy jest wysokie prawdopodobieństwo, że wyjdziesz z życiowego gówna.
Reszta osób z dysfunkcyjnych domów trochę będzie się bujać w życiu.
Na tzw.“błędy” dzieciak z zapleczem może sobie pozwolić.

Szarak

Maggie

Na przykładzie moim. Nie pochodzę z bogatej rodziny + też wieczne robienie ofiary było.
Coś na zasadzie kiepskie warunki wtedy w domu były, to ciężko kogoś zaprosić itd.
Mieszkało się z dwoma babami które o bożym świecie nic nie wiedzą, przez tyle lat nie zrobiły NIC.
Kurwa nawet jak meble kupiły, to pognily bo wjebaly je w wilgoć.
Zwyczajne ze wstydu, więc bałem się wychodzić przed szereg (skrajny brak pewności jako dzieciak).
Naruszania prywatności, brak możliwości odezwania się w CZYMKOLWIEK żeby w domu lepiej było. Zasuwać, naprawiać to już ok, ale decyzyjnośc nie.
Powodzenie u lasek miałem, to pewności siebie nabrałem + w sporcie dobry byłem.
Potem miałem kryzys, nawet nie wiedziałem w jakim bagnie siedzę.
Wyszedłem z niego absolutnie sam, zrobiono ze mnie zwyrodnialca bo się od rodziny odciąłem (choć nie raz mówiły mi, że jestem nikim i zerem - tak matka i babka).
Do tego dochodzą zaniedbania typu prosiłem matkę jako tam 13-14 latek, że trzeba jechać z danym problemem zdrowotnym, to miała kasę ale i tak wyjebane (całe szczęście większość do odkręcenia).

Babka to w ogóle mi takie jazdy robiła, że potrafiła zaprosić sąsiadki i gadać jaki to ja jestem niewdzięczny - wiadomo, stare to każdy za nią. XD

Jestem typem człowieka, że nie pozwolę sobie i tyle.
Załatwiłem rzeczy z mieszkaniem. Właściciel Turbo miły, bo niektóre rzeczy były w razie sporu na jego korzyść a ja chciałem siły trochę wyrównać.
To już mniej miły, ale mam to w dupie. Może mnie nienawidzić, ale mój hajs, moje zasoby.

Tylko mój brat jest tak cholernie wciągnięty, że za matka i babka to by w ogień skoczył.
W dodatku ma zaburzoną psychicznie narzeczoną której za wszystko płaci a ona go beszta. Po prostu dobry facet, ale uległy.
Ja się z nią nie odzywam, bo jak przyjechała do nas to telewizor głośno oglądała.
Poszedłem, zjebalem i już przestała się odzywać. XDDDDD

Ale hitem jest to, jak nazywają mnie psychopatą po babce od strony ojca.

Rozwiany

Szarak Tylko mój brat jest tak cholernie wciągnięty,

Lekarz nie patrzył na braci aby ich ratować, wyciągać. Odciął się, tylko matka do niego jeździ.

Szarak

I nie ma, że znamy się np. ponad 15 lat nawet. Kolegę miałem takiego, któremu pożyczyłem pewna rzecz.
Prosiłem wiele razy, zbywał mnie i okłamywał, to bez dyskusji - koniec znajomości.
W robocie koleżanka chciała narzucić część swojej odpowiedzialności za siebie na mnie - krótka piłka była. Ostra wymiana zdań, nie odzywała się x dni i jej przeszło.

Maggie

@Szarak
No to, Kozaku, u Ciebie prócz osobowości po prostu procesy adaptacyjne (w to być może małe elementy parentyfikacji) Cię wyciągnęły z rodzinnego środowiska. 💪

Szarak

Maggie

No jestem specyficznym człowiekiem.
Nie potrzebuję osób które mnie nie dążą szacunkiem.
Miałem dziewczynę w gimnazjum, zerwała ze mną a po latach chciała kontakt wznowić.
Nie ma dyskusji, nie znamy się i tyle.
Jak na stacji paliw pracuje, to do niej na Pani mówię. XD

Następna strona »