Ostatnio trafiłem na materiał, który skłonił mnie do kilku przemyśleń.
Zastanawia mnie jedna rzecz.
Żyjemy na niewielkiej planecie krążącej wokół zupełnie przeciętnej gwiazdy, w jednej z setek miliardów galaktyk znajdujących się w obserwowalnym Wszechświecie.
Szacuje się, że w samej Drodze Mlecznej istnieją setki miliardów gwiazd. Wiemy też, że planety nie są żadną kosmiczną anomalią, tylko czymś powszechnym.
A mimo to nadal nie mamy żadnego potwierdzonego dowodu na istnienie życia poza Ziemią.
Czy bardziej prawdopodobne jest to, że w całym tym niewyobrażalnym ogromie materii, przestrzeni i czasu życie rozwinęło się tylko raz, czy raczej to, że nasze możliwości jego wykrycia są śmiesznie ograniczone?
Bo przecież jako cywilizacja dysponujemy technologią umożliwiającą komunikację radiową zaledwie od nieco ponad stu lat. W skali kosmicznej to mniej niż mrugnięcie okiem.
Do tego dochodzi kwestia odległości.
Nawet gdyby gdzieś istniała cywilizacja technologicznie rozwinięta o milion lat bardziej od naszej, wcale nie oznacza to, że kiedykolwiek moglibyśmy się z nią skontaktować.
Jest też tzw. paradoks Fermiego.
Skoro Wszechświat jest tak ogromny, a potencjalnych miejsc sprzyjających powstaniu życia tak wiele, to gdzie do cholery wszyscy są?
Możliwości jest kilka.
Może inteligentne życie jest ekstremalnie rzadkie.
Może cywilizacje zwyczajnie nie dożywają momentu, w którym mogłyby rozpocząć międzygwiezdną ekspansję.
Może istnieją bariery technologiczne lub fizyczne, których nie da się pokonać niezależnie od poziomu rozwoju.
A może po prostu szukamy czegoś, czego nie potrafilibyśmy rozpoznać nawet wtedy, gdybyśmy mieli to przed oczami.
Jest jeszcze jeden aspekt, który uważam za szczególnie interesujący.
Dlaczego właściwie zakładamy, że ewentualna pozaziemska inteligencja musiałaby funkcjonować w sposób choćby zbliżony do naszego?
Nasza wizja obcych cywilizacji jest przecież w ogromnej mierze projekcją ludzkich doświadczeń, potrzeb i ograniczeń poznawczych.
Zakładamy, że będą eksplorować, kolonizować, komunikować się, konstruować technologie i zostawiać po sobie ślady, które będziemy w stanie zinterpretować.
A jeśli nie?
Jeżeli istnieje inteligencja, której sposób funkcjonowania jest dla nas równie niezrozumiały, jak mechanika kwantowa dla mrówki?
Osobiście nie nie popieram ani bezrefleksyjnego przekonania, że kosmici na pewno istnieją, ani równie kategorycznego twierdzenia, że jesteśmy jedyni.
Brak dowodów nie jest automatycznie dowodem braku. Ale ogrom Wszechświata również nie stanowi dowodu na istnienie innych cywilizacji.
I chyba właśnie to jest w tej całej zagadce najbardziej fascynujące.
Możemy być jedyną inteligentną cywilizacją w dostępnym nam Wszechświecie.
Możemy też być jedną z milionów.
A na obecnym etapie rozwoju zwyczajnie nie mamy wystarczających danych, żeby rozstrzygnąć tę kwestię.
Co byłoby bardziej niepokojące - odkrycie, że nie jesteśmy sami, czy uzyskanie pewności, że poza nami nie istnieje nikt?
